Blij als het sneeuwt
“Zo’n tien ton zout per keer gaat er wel doorheen als we preventief strooien.” Piketmedewerker van dienst Ruud van Mourik van de gemeente Houten wijst op de enorme berg zout onder de overkapping. “Dit jaar gaat het hard. Vorig jaar hebben we maar heel weinig hoeven strooien en hadden we over, maar dat is nagenoeg op.” Een grote trekker schept zout uit de nieuw geleverde voorraad en kiepert het in een vrachtwagen die klaar staat. Het is een van de drie vrachtwagens die in de gemeente Houten rondrijden. Daarnaast rijden er per keer drie tractoren en drie bussen.
Cor van Bentum is de chauffeur van een van de bussen. “Ik doe dit al tig jaar en vind het nog steeds leuk”, lacht hij. Als zijn bus is gevuld met zo’n 1500 kilo zout, pakt hij een kop koffie en klimt de bus in. Hij wijst op een scherm als ik aan de andere kant ben ingestapt. “Hier zie je de route, maar ook hoe breed ik strooi. Nu staat het op twee meter links en een meter rechts, maar het wordt automatisch aangepast aan waar ik rijd en wat daar nodig is. Hetzelfde geldt voor de hoeveelheid. We strooien vanavond 10 gram per vierkante meter. Als ik langzamer rijd strooit ie minder dan als ik sneller ga. Alles is vooraf ingesteld, ik hoef eigenlijk alleen de route te rijden.”
Preventief strooien
Dat was vroeger wel anders. “Je moest alles zelf doen: strooien aan- en uitzetten, letten op hoeveel je strooit en ook weten wanneer je moet strooien”, vertelt hij. “Als voorman ging ik bijvoorbeeld om vier uur ’s ochtends kijken of het inderdaad glad was. Als je geluk had, kon je strooien en anders ging ik een uur later opnieuw kijken of het nodig was. Nu krijgen we informatie en advies van Weerplaza en is dat mede bepalend of we gaan strooien.” Voor vannacht is er ijzel voorspeld. Cor en zijn collega’s gaan daarom preventief strooien. “Je wilt een laagje zout op de weg hebben voordat het gaat ijzelen”, legt hij uit. “Omdat we regen krijgen op een bevroren grond, is het straks spekglad. Dus ik ga er blind vanuit dat ik hierna nog zeker een rit moet maken.”
‘Strooien gestart’ klinkt er vanuit het scherm zodra Cor een van de wijken inrijdt. “De vrachtwagens doen de rondweg, maar de bussen doen de inprikkers. Dat is de weg die de wijk ingaat. Ik ga ook naar Schalkwijk en ’t Goy en pak vooral de fietspaden. De grote wegen zijn voor de vrachtwagens. De tractoren pakken dan weer vooral de fietspaden in Houten.” Cor draait weer om en schiet de rondweg op. ‘Strooien gestopt’, roept het apparaat.
IJzel is ook voor ons glad
De eerste rit vanavond is preventief en is dus niet zo spannend, maar als het glad is of het heeft gesneeuwd kan het wel wat spannender zijn. Daarom krijgen de mensen van de buitendienst elke vijf jaar een gladheidstraining. “IJzel is ook voor ons glad. Ondanks dat we weten waar we op moeten letten, glijdt er ook wel eens een strooiwagen van de weg. En als er veel sneeuw ligt is het lastig om te zien waar de weg is. Dan kun je er wel eens naast zitten.” Maar bang is Cor niet. “Dan moet je dit niet doen. Wat je wel moet zijn is voorzichtig, maar dat is iets anders dan bang.”
“Wat dit werk zo leuk maakt is dat we het echt samen doen. Iedereen helpt elkaar. We willen samen de klus klaren en zorgen dat iedereen veilig de weg op kan. Daar doen we het voor”, zegt hij trots. Een eenzaam lichtje in het donker komt ons langzaam tegemoet. Cor rijdt wat langzamer en toetert als hij de fietser passeert. “Als iemand netjes aan de kant gaat, vind ik dat een toeter waard.”
Gaten in het wegdek
Met nauwelijks fietsers of auto’s is het uitgestorven op de weg. Dat heeft volgens Cor een voordeel en een nadeel. “We kunnen goed doorrijden, maar tegelijk wordt het zout niet ingereden en dat is nodig om te zorgen dat het goed werkt.” Wel is zout funest voor asfalt. Op veel plekken zitten al gaten in het wegdek. En wie is vervolgens een van de mensen die dat repareert? Juist: Cor. Hij lacht erom. “Ik ben nog steeds blij als ik midden in de nacht word gebeld dat het heeft gesneeuwd want dat is toch het leukst. We schuiven bijna nooit meer. De laatste keer was jaren terug. Het was hard werken deze januari, maar wel heel leuk.”
Als we bij de werf aankomen heeft Cor in ruim twee uur zo’n 56 kilometer gereden en 783 kilo zout gestrooid. Binnen zitten zijn collega’s aan een broodje bal. “Even wat lekkers voor ze straks weer uitrijden”, zegt Ruud. Cor vindt het prima. “Alleen op de weg, muziek je aan. Heerlijk”, glundert hij.
Dit verhaal is gepubliceerd in Houtens Nieuws als onderdeel van de serie: Een dag als…