“Zijn ze allemaal van jou?”
Een witte bus draait het parkeerterrein van Nieuw Wulven op. Wetend dat het vol zit met honden, verwacht ik geblaf, maar het blijft stil als Iris Klaverveld van EHBHond samen met stagiair Ila uitstapt. “We willen rust in de bus en dat leren we de honden, dus meestal is het redelijk stil”, legt Iris uit. Als de achterdeur opengaat kijken meerdere hondenogen haar verwachtingsvol aan. Hun staarten zwiepen alle kanten op. Een voor een worden de halsbanden van de honden aan een band om haar schouder bevestigd. Kleine honden aan een kleine lijn en grote honden aan een langere lijn.
“We hebben zo’n beetje alle rassen en alle formaten”, vertelt Iris terwijl een kleine kortsnuit vrolijk in de weg loopt. “Ollie, nee”, zegt ze ferm. Dan gaat de deur dicht en lopen we het park in. De honden lopen ontspannen met haar mee. “Je wilt de wandeling altijd rustig beginnen. Dan kun je de dynamiek binnen de roedel ook beter zien.” Toch hebben we al met al hebben een flink tempo. “Je loopt altijd sneller als je met honden loopt. Zeker als het er meerdere zijn”, lacht Iris. Mag een uitlaatservice in eerste instantie bedoeld zijn voor mensen die hun hond niet altijd kunnen uitlaten, volgens Iris heeft het nog een belangrijk voordeel. “Honden zijn groepsdieren. In een roedel vertonen ze veel natuurlijker gedrag. Voor elke hond is dit op een andere manier van waarde. Zo kan een iets angstige hond zich zekerder voelen in een groep.”
Groepsfoto
“We hebben een vergunning voor tien honden”, vertelt Iris. “Op zich zou twaalf nog kunnen, maar je wilt overzicht kunnen houden en je moet snel kunnen tellen. Het is net als een klas, hoe meer kinderen je hebt, hoe lastiger je overzicht houdt.” Met af en toe korte plaspauzes komen we bij het gedeelte waar de honden los mogen lopen. Iris zet de honden op een rijtje en klikt de lijn los. Ze blijven echter keurig zitten. “We maken altijd groepsfoto’s voor de baasjes. Ook zet ik een app aan zodat ze kunnen zien hoe lang en waar we hebben gelopen.” Ze bukt en maakt een foto. Nog altijd blijven de tien honden keurig zitten. Dan houdt ze een herder nog even bij de halsband vast, roept ‘vrij’ en gelijk stuiven de tien honden alle kanten op.
“Als het goed is, ben ik de leider van de roedel. Dat wil je tenminste”, lacht Iris. “Maar los daarvan is er binnen een roedel ook altijd een rangorde. Dat verschilt per roedel en is niet altijd goed te zien. Vaak is het juist een hele rustige hond. Bij deze roedel vind ik het wat lastiger te zien, maar herder Kiwa wil de boel graag bij elkaar houden en kan dan blaffen. Daarom houd ik haar even kort vast, voordat ze los mag.” De honden rennen alle kanten op. “Ze mogen doen wat ze willen: gek doen, zwemmen, springen, rennen, zolang ze onder appel staan, wat betekent dat ze onder alle omstandigheden bij mij komen als ik ze roep.”
Rekening houden met anderen
In de verte komt een wandelaar aangelopen. Iris roept de honden bij zich en gaat aan de zijkant staan. “We houden altijd rekening met anderen en vinden dat anderen nooit met ons rekening hoeven te houden. Dat voorkomt problemen. Als ik iemand met een hond zie lopen, dan wacht ik, of ik loop de andere kant op.” Ze pakt de halsband van Joop, de grootste hond. “Joop is echt een lieverd, maar hij is groot en sommige mensen vinden dat spannend.” “Wat een boel honden”, lacht de vrouw als ze voorbijloopt.”
Mensen reageren bijna altijd wel als ze Iris met de honden zien lopen. “We trekken zeker bekijks, maar ik ben er niet mee bezig. Ik richt me op de honden.” Maar met gemak kan ze een aantal standaard reacties opnoemen. “‘Dat zijn er veel’, ‘wat heb je ze goed onder controle’ en de meest voorkomende: ‘zijn ze allemaal van jou?’” Iris lacht. “Nee, natuurlijk heb ik geen tien honden.” Hoeveel ze er wel heeft? Ze kijkt me schuin aan. “Drie.”
Ontspannend
Iris heeft een achtergrond als paraveterinair. Dat is een voordeel want ze kan sneller zien hoe het met de hond gaat. “Soms mis ik het werk als paraveterinair, maar dat kan ook heel stressvol zijn en dit is ontspannend. Ik houd van buiten zijn. Nu zie je overal bomen vol bloesem, dat is mooi.” Deze dag is inderdaad prachtig met een strakblauwe lucht en een fijn voorjaarszonnetje, maar ook als het regent of koud is, is Iris graag buiten. “Natuurlijk is het soms wel koud, maar het weer is nooit de hele tijd slecht.”
Ineens gaat hond Jill er vandoor. We lopen nu iets sneller terwijl Iris haar roept. “Rennen heeft geen zin, dan jaag je honden alleen maar verder op”, legt ze uit. Niet veel later is stagiair Ila bij haar en wordt Jill weer aangelijnd. Toch blijft ze onrustig, ondanks pogingen van Iris haar te kalmeren. “Er is iets, maar ik weet niet wat. Honden kunnen bijvoorbeeld door harde knallen in paniek raken en in de vluchtmodus schieten, maar nu heb ik niets gezien of gehoord. Daarom gaan we dit met de eigenaar bespreken. Misschien speelt er iets of hebben zij bepaald gedrag gemerkt.”
“Wat schattig”
Terug bij de bus komt een step tevoorschijn. “Dit is net als hardlopen een andere vorm van beweging. We gaan nu over het fietspad naar het centrum.” Hoewel de honden in draf lopen, gaat het niet heel snel. “Alle honden moeten het kunnen bijhouden en, leuk om te weten, het is lang niet altijd de kleinste hond die de snelheid bepaalt.” Zowel onderweg als bij het Rond draaien vrijwel alle hoofden naar Iris en de honden. Bij een bankje tegenover het gemeentehuis, maakt Iris de honden los en laat ze naast elkaar op het bankje zitten voor opnieuw een foto. “Wat schattig”, roepen meerdere mensen die langslopen. Iris is dan ook niet de enige die foto’s maakt. “Nu oefenen we impuls controle”, zegt ze terwijl het carillon begint te beieren. “Mensen die roepen, de trein die voorbijrijdt, het carillon, we leren de honden dat ze er niets mee hoeven.”
Het leuke voor Iris zijn toch wel de verschillende karakters van de honden. “Het zijn geen robots. Dat maakt het ook juist zo leuk, maar tegelijk moet je constant alert zijn. Mensen denken wel eens dat honden uitlaten makkelijk geld verdienen is, maar je hebt wel kennis nodig en je moet honden kunnen lezen. Het is ontzettend belangrijk om te kijken naar hun lichaamstaal. Elke hond is weer anders en kan weer anders op situaties reageren, en daar moet ik dan weer op anticiperen.” Zo is in dit werk geen dag hetzelfde. “Als Kiwa blaft springt Joop, die toch echt groter is, van schrik in de lucht. Toen het had gesneeuwd, was Ollie helemaal door het dolle en wilde niet terugkomen.” Ze lacht. “En van de week dook een hond het water in. Ik was daar even niet op berekend. Tja, dan sta je in de sloot.”
Dit verhaal is gepubliceerd in Houtens Nieuws als onderdeel van de serie: Een dag als…